Een foto

Een foto

Een foto van mijn oma en haar kind'ren.

Een jaar of acht schat ik mijn moeder daar.

Mijn oma dan dus even in de veertig

Wat leek mijn moeder later veel op haar.

De derde op die foto is een jongen.

Dat is mijn moeders broer, mijn Ome Gé.

Ze kijken in de lens tegen de zon in.

Gedrieën tot hun knieën in de zee.

Zij houden met een hand hun moeders hand vast

van de blote arm waarmee zij elk omvat.

Ze kijken nou niet echt intens gelukkig,

maar dat badpak was natuurlijk koud en nat.

Niets wisten ze van wat hun stond te wachten,

van wat het leven nog in petto had,

daar onbezorgd in zee in moeders armen,

dat dagje in het Scheveningse bad.

 

Er zouden later, veel momenten komen,

voor Oma en mijn moeder en Oom Gé,

waarbij ik zeker weet dat ze die dolgraag

geruild hadden voor dit moment aan zee.

Ze zeggen wel eens dat je bij het sterven,

je leven als een film voorbij ziet gaan.

Ik vraag me af of destijds ook mijn moeder

zich zo nog in het water heeft zien staan.

Zo'n onbeduidend fotootje van vroeger,

van toen je iets gelukkigs hebt beleefd,

kon dat maar als een medicijn fungeren

voor wie het moeilijk in zijn leven heeft.

Reageren is niet mogelijk