Een Engel

Een engel

Een leien dakje past niet op mijn leven.

Dat weet ik en ik leg me er bij neer.

Soms letterlijk en dat doet lelijk zeer.

Ik krabbel wel weer op, maar denk toch even:

Had ik maar een engel,

die mijn val kan breken,

met zijn vleugels

mij behoeden kan

voor elk gevaar.

Had ik maar een engel

kreeg ik maar een teken:

‘wees maar niet bezorgd

er staat er eentje voor je klaar’.

De zon in het water te zien schijnen

dat kan ik, daar heb ik geen moeite mee.

Al krijg ik stiekem wel eens het idee

een beetje meer geluk zou lekker zijn.

Had ik maar een engel,

die mij op kan beuren,

met een streling

van zijn zachte hand

een vleugeltip.

Had ik maar een engel

die mijn dag kan kleuren

dat ik mij weer sterk voel

en een ietsje minder sip.

Harde regen, tegenslag en mist

Het lukt mij om me er doorheen te slaan.

Waar komt dat duwtje in mijn rug vandaan?

Heb ik me misschien dan toch vergist?

Is het toch mijn engel,

die mij steeds behoed heeft,

die me steunde

en me opving

als ik bijna viel.

Is het toch mijn engel

die me telkens moed geeft

waarop ik vertrouwen mag

met heel mijn hart en ziel.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.